33 yıl önceki mektup her şeyi değiştirdi

1956 yılında evlenen çift, 2002’de boşandı. Erkek, 2009 yılında hayatını kaybetti. Kadın, evlilikleri sırasında birlikte oluşturduklarını iddia ettiği 655 yöresel müzik aleti ile el yazması kitap ve belgelerin bulunduğu koleksiyonun eski eşinin çocuğu tarafından satılmak istendiğini öğrenince dava açtı. Kadın, dava dilekçesinde eski eşinin ölümünün ardından, çocuğunun koleksiyonu kendisine haber vermeden satmak istediğini ileri sürdü. Kadın, koleksiyonun yarısının kendisine ait olduğunun belirlenmesini istedi.

İLK RET KARARINI YARGITAY BOZDU

Asliye Hukuk Mahkemesi, kadının, eşyaların eşine ait olduğunu kabul ettiği 5 Aralık 1992 tarihli özel anlaşmayı esas alarak davayı reddetti. Davacı tarafın kararı temyiz etmesi üzerine dosya Yargıtay 11’inci Hukuk Dairesi’ne taşındı. Daire, önceki boşanma davası sürecinde hazırlanan anlaşmanın, davadan vazgeçilmesiyle sona erdiğine dikkat çekti. Bu anlaşmaya dayanılarak, dosyadaki diğer deliller değerlendirilmeden davanın reddedilmesini hatalı buldu. Kararı bozarak dosyayı yeniden yargılama yapılması için Asliye Hukuk Mahkemesi’ne gönderdi.

YEREL MAHKEME YENİDEN REDDETTİ

Asliye Hukuk Mahkemesi’nde yeniden görülen davada tanıklar dinlendi. Mahkeme, kadının koleksiyondaki eşyalara özel ilgisi bulunduğuna ilişkin tanık anlatımı olmadığını, koleksiyonu birlikte oluşturdukları yönündeki ifadelerin ise genel nitelikte kaldığını belirtti. Koleksiyonun birlikte oluşturulduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle dava ikinci kez reddedildi. Davacı tarafın avukatı bu kararı da temyiz etti.

DOSYADAKİ MEKTUP İNCELENMEMİŞ

İkinci incelemede Yargıtay, mahkemenin dosyadaki çok sayıda yazılı belgeyi değerlendirmediğini belirtti. Bu belgeler arasında erkeğin eşine yazdığı 11 Şubat 1993 tarihli imzalı mektup ile 29 Ağustos 1990 tarihli vekaletnamenin de bulunduğuna dikkat çekti. Yargıtay, ‘Binbir emek ve masrafla meydana getirdiğimiz yarı yarıya sahip olduğumuz müşterek kütüphane ve çalgılarımız’ ifadesi bulunan mektup ile erkeğin koleksiyonun yarısına sahip olduğunu belirttiği 1990 tarihli vekaletnamenin dikkate alınmasını istedi. Yargıtay, mektup, vekaletname ve tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde koleksiyonun çiftin ortak emeği ve parasıyla oluşturulduğunun anlaşıldığını belirterek, koleksiyona katkısının karşılığını para olarak isteyebileceğini belirtti. Yargıtay, bu gerekçeyle kararı ikinci kez bozarak dosyayı Asliye Hukuk Mahkemesi’ne gönderdi. Karar metninde, davayı açan kadının da hayatını kaybettiği belirtildi. (DHA)